spinus
spinus, a blackthorn, sloe-tree
spīnus, i (abl. spinu, Varr. ap. Charis. p. 117 P.), f. [spina],
- a blackthorn, sloe-tree: Prunus spinosa, Linn.; Verg. G. 4, 145; Pall. Febr. 25, 6; id. Insit. 63.
spīnus, ī, f. (spina), ein dorniger Strauch, der Schlehdorn, Schwarzdorn (Prunus spinosa, L.), Verg. georg. 4, 145. Pallad. 3, 25, 6. – ➳ Heteroklit. Abl. Sing. spinu, Varro de vit. pop. Rom. 2, 16 (bei Charis. 144, 21).
a sla , ~um, mespilum
~us,a slotre , vela thorn
aurivittis una est ex aviculis quae carduorum semine victitant ‥. alii goldfincam ‥ ~um, alii carduelem esse volunt
ἀκανθίς, ~us sive ligurinus, A.a grene finch
~um Aristotelis grenefincam nostram esse arbitror, nam illa inter spinas plurimum degit ‥ avis, quam ~um esse judico, magnitudine passerem aequat, tota viridis
1 spīnus, (16) ī, f. (spina), prunier sauvage : Virg. G. 4, 145.
2 spīnŭs, ūs, f. , c. le précédent : Varr. d. Char. 144, 21.
spīnus ī, f
- SPI-, a blackthorn, sloe-tree, V.