spirabilis
spirabilis, that may be breathed, respirable
spīrābilis, e: adj. (spīrō), that may be breathed; vital, 3.600.
spīrābĭlis, e, adj. [spiro], that may be breathed, good to breathe, breathable, respirable.
- I Lit.: terra circumfusa undique est hac animali spirabilique naturā, cui nomen est aër, Cic. N. D. 2, 36, 91; cf. id. ib. 2, 6, 18; id. Tusc. 1, 17, 40; 1, 29, 70.—
- II Transf. *
- A Pass., that serves to sustain life, vital: per sidera testor, caeli spirabile lumen, Verg. A. 3, 600.—*
- B Act., that can breathe, fitted for breathing, respiratory: viscera, Plin. 9, 7, 6, § 17.
spīrābilis, e (spiro), I) atembar, luftig, luftartig, a) übh.: animus, Cic.: natura, Cic. – b) zum Leben dienlich, lumen caeli, Verg. Aen. 3, 600. – II) zum Atmen geschickt, einatmen könnend, viscera, Plin. 9, 17.
quamdiu aura naribus ~i ocellorumque convolatu cernibili potiatur
~is ‥ est in inferiori; non enim superiorem aerem propter nimiam subtilitatem attrahere possumus
~e esse proprium aeris
mobilis, humidus est, levis et spirabilis aer
omne ~e ex vita sola animabili omne sui gaudium soleat possidere
solus vite flatus per gutturis fistulas ~es anhelitus profligavit
perpetuam sibi [vitam ] ‥ ~em scilicet et inexspirabilem ‥ comparare
spīrābĭlis, (16) e (spiro), ¶ 1 respirable, aérien : Cic. Nat. 2, 91 ; Tusc. 1, 40, etc. || lumen spirabile Virg. En. 3, 600, le jour que nous respirons, cf. Racine Iphig. 2, 1 ¶ 2 fait pour la respiration : Plin. 9, 17.
- 1. van lucht, om mee te ademen [animus; natura];
- 2. door lucht bewogen, pneumatisch [genus machinarum].
spīrābilis e, adj.
- spiro, that may be breathed, respirable: natura, cui nomen est aër: caeli lumen, vital, V.