spontanee
spontānĕē, adv., v. spontaneus fin.
spontāneē, Adv. (spontaneus), freiwillig, Vulg. 1. Petr. 5, 2. Hieron. epist. 52. no. 7. Th. Prisc. 1, 8.
qui non ~ee sed invitus evangelizat
~ee oblatam, non exactam
cum rationalis creatura liberum habeat arbitrium teneaturque ~ee obedire suo creatori
si hoc ~ee et libere recognoscant
bona sua vendebant et precium ad communem sustentacionem omnium ~ee offerebant