stabiliter

stăbĭlĭter, adv., v. stabilis fin.

stabiliter, Adv. (stabilis), fest, dauerhaft, I) eig.: tympanum includere, Vitr. 10, 9 (14), 2: quam (molem) quo stabilius fundaret, navem ante demersit, Suet. Claud. 20, 3. – II) übtr., fest, unveränderlich, disciplinae vero coniunctae cum animis nullo tempore deficiunt, sed permanent stabiliter ad summum exitum vitae, Vitr. 6. praef. §. 3: spem in deo stab. collocabat, Augustin. c. Cresc. Donat. 2. § 38: deus stab. movetur, Claud. Mam. de stat. anim. 1, 18: deus providentiā singulariter stabiliterque facienda disponit, Boëth. cons. phil. 4, 6. p. 88, 30 Obb.

stabiliter [CL] 1 firmly. b without moving. 1044 cum concivium turma urbium indigent muniri ~er septa CD 772.  b sanctus ‥ Mochua in ‥ ecclesia que Tech Mochua dicitur ~er permanens (Mochua 11) VSH II 188. 2 a in a steadfast or untroubled manner. b on a firm basis, reliably, enduringly. c constantly. a sustinete ~er expectantes. ecce modo infans huic natus est mundo Eddi 1; ne nimis cursore [v. l. curiose] fabricet sibi ymagines, sed per aliquantulum temporis quamlibet sui partem imprimat profunde et ~er cogitando Bradw. AM 82.  b novi semper aliquid audire volenti et nihil certe ~er optinenti Gildas EB 12; 773 consulendo subvenias, ut pax et amicitia ‥ facias ~er inter nos confirmari (Alchred) Ep. Bonif. 121; †779 (11c) sine fine ~er perdurare in saecula CS 231; necesse est aliquod esse, cui [vis sentiendi] ~er innitatur: sic ratio labitur, si non stabili innititur offendiculo J. Sal. Met. 937A.  c perseverantia, quae bonum inchoatum ~er urget Eadmer Virt. 582C.

stăbĭlĭtĕr (16) (stabilis), solidement, fermement : Vitr. Arch. 10, 9, 2 || -ius Suet. Claud. 20.