stabilitor
stăbĭlītor, ōris, m. [stabilio],
- an establisher (post-Aug.): Deus, quod stant beneficio ejus omnia, stator stabilitorque est, Sen. Ben. 4, 7, 2.
stabilītor, ōris, m. (stabilio), der Befestiger, verb. stator stabilitorque (von Jupiter) Sen. de ben. 4, 7, 1.
Samuel, jussu Dei legitimi regni ~or
Remigius episcopus, Lincolniensis ecclesie ~or
stăbĭlītŏr, (16) ōris, m. (stabilio), appui, soutien : Sen. Ben. 4, 7, 2.