stomachor
stomachor, to be irritated, be angry, fume, fret
stŏmăchor, ātus, 1, v. dep. n. and a. [stomachus, II.], to be irritated, peevish, pettish, vexed, angry, or out of humor; to fume, fret (class.; esp. freq. in Cic.; syn.: irascor, succenseo).
- I Neutr.: si stomachabere et moleste feres, plura dicemus, Cic. Fam. 15, 16, 3; so (with irasci) id. Brut. 95, 326.—With abl.: jucundissimis tuis litteris stomachatus sum in extremo, Cic. Fam. 10, 26, 1: proximam stomachandi occasionem adripio, Sen. Ep. 12, 2.—With quod: non dubito, quin mirere atque etiam stomachere, quod tecum de eādem re agam saepius, Cic. Att. 16, 16, F, § 17.— With si: stomachabatur senex, si quid asperius dixeram, Cic. N. D. 1, 33, 93.—With cum and abl.: stomachari cum aliquo, i.e. to quarrel with him, Cic. de Or. 2, 66, 267. —With ob and acc.: cum prave sectum stomacheris ob unguem, Hor. Ep. 1, 1, 104. —
- II Act., to be angry or vexed at any thing (very rare, and only with the general objects aliquid or omnia). stomachor omnia, Cic. Att. 14, 21, 3: si quid stomachor, August. ap. Suet. Tib. 21; cf.: id equidem adveniens mecum stomachabar modo, Ter. Eun. 323: Venus stomachata biles Venereas, nursing, Ap. Met. 5, 31, 2.—Hence, * stŏmăchanter, adv., irritably, peevishly, pettishly: arridens, Aug Vit. Beat. med.
stomachor, ātus sum, āri, (stomachus) unmutig-, ärgerlich sein, sich ärgern, absol., stomachari tamen coepit, Cic.: destiti stomachari, Cic.: si stomachabere et moleste feres, plura dicemus, Cic.: huic ego iam stomachans fastidiose ›immo ex Africa‹ inquam, Cic.: saepe videbam cum irridentem tum etiam irascentem et stomachantem Philippum, Cic.: iratus illi proximam stomachandi occasionem arripio, Sen. – m. cum u. Abl., Scipio cum stomacharetur cum C. Metello, sich zankte, Cic. de or. 2, 267: quid stomachetur Mnesarchus, quid Antipater digladietur cum Carneade tot voluminibus? Cic. Acad. 1. fr. 1. – mit Abl. (über), iucundissimis tuis litteris stomachatus sum in extremo, Cic. ep. 10, 26, 1: stomachati sunt videndo zizania, Augustin. serm. 57, 6. – m. ob u. Akk., prave sectum ob unguem, Hor. ep. 1, 1, 104. – m. folg. quod (weil, daß), non dubito, quin mirere atque etiam stomachere, quod tecum de eadem re agam saepius, Cic. ad Att. 16, 16. lit. F. § 17. – m. folg. si (wenn), sed stomachabatur senex, si quid asperius dixeram, Cic. de nat. deor. 1, 93. – m. allg. Acc., über usw., id mecum stomachabar, Ter.: stomachor omnia, Cic.: sive quid stomachor valde, August. bei Suet.: u. mit bestimmtem Acc., stomachata biles Venereas, im Ärger gleichs. Gift u. Galle speiend, wie sie der Venus eigen, Apul. met. 5, 31.
See: stomachari
stŏmăchor, (12) ātus sum, ārī (stomachus), intr., ¶ 1 avoir de la bile = sʼirriter, se formaliser, prendre mal les choses : Cic. Fam. 15, 16, 3 ; Nat. 1, 93 ; jucundissimis tuis litteris stomachatus sum in extremo Cic. Fam. 10, 26, 1, ta lettre pourtant si charmante mʼa donné de lʼhumeur sur la fin || stomachari cum aliquo Cic. de Or. 2, 267, se chamailler avec qqn ¶ 2 [avec acc. pron. n. ], omnia Cic. Att. 14, 21, 3 ; aliquid August. d. Suet. Tib. 21, se formaliser de tout, de qqch., cf. Ter. Eun. 324 || [acc. de qual.] Apul. M. 5, 31.
stomachor ātus, ārī, dep.
- stomachus, to be irritated, be angry, fume, fret: si stomachabere et moleste feres: iucundissimis tuis litteris stomachatus sumin extremo, at your letter: stomachari, quod tecum de eādem re agam saepius: stomachabatur senex, si quid asperius dixeram: Scipio, cum stomacheretur cum Metello, quarrelled: prave sectum ob unguem, H.: omnia: Id mecum, T.