strangulatio
strangŭlātĭo, ōnis, f. [strangulo],
- a choking, suffocating, strangulation (post-Aug.), Plin. 23, 1, 13, § 59: vulvae, suffocation of the womb, id. 20, 15, 57, § 162; cf. strangulatus.
strangulātio, ōnis, f. (strangulo), das Erwürgen, Ersticken, Plin. 23, 17: strangulationes vulvae, Mutterkrämpfe, -weh, Plin. 20, 162.
motum ‥ cordis exspirationemque et respirationem continua esse oportere ‥ spiritum vite calidumque animans toti corpori infundere. signum: quoniam ~o [vv. ll. strangulo, transgulacio ] hunc intercipit spiritum vel apoplexia [gl.: est suffocatio ]
signum ‥ suspirium, quod est omissi haustus a mente defixa in multitudine restauratio; nam ~o utrumque motum intercipit
id ‥ animam esse premissa docuerunt, testantur sincopis et ~o [v. l. strangiacio ]
sincopis ‥ et ~o cum aërem intercipiunt, statim in pulsatilibus spiritus deficit
strangŭlātĭō, ōnis, f. (strangulo), étranglement, resserrement, rétrécissement : Plin. 23, 59 ; 24, 21.
- 1. kramp, verkramping;
- 2. (med.) strangulationes vulvae hysterie.
Suffocatio, in Sangerm.
Suggillatio.