stranguria
stranguria, difficulty of urine, strangury
strangūrĭa, ae, f., = στραγγουρία,
- a painful discharge of urine, strangury, Cato R. R. 127; Cic. Tusc. 2, 19, 45; Plin. 27, 11, 74, § 99 (in Cels. 2, 1 med. written as Greek, and transl. by urinae difficultas).
strangūria, ae, f. (στραγγουρία), die Strangurie, der Harnzwang, die Harnwinde Cato, Cic. u.a.
coriza, idrofobos, stranguiria, satiriassis
stranguriae morbo gemuit cruciante molesto(
~ia, restrictio urine
aut emittitur [urina ] involuntarie et in parva quantitate, quia guttatim ‥ et tunc est ~ia ‥ et dicitur ~ia quasi strangulans urinam
~ia, i. difficultas mingendi; ‥ est constriccio colli vesice cum urina guttatim mingitur. ~ia interpretatur guttatim urine emissio involuntaria
yposelinum ‥ perunctum ~iis utilis est
deponens infirmitates ~ii et calculi quasi incurabiles per sedecim annos ‥ graviter sustinuit
interea regius cubicularius strangulia graviter laborabat
strangūrĭa, (16) æ, f. (στραγγουρία), strangurie, rétention dʼurine : Cic. Tusc. 2, 45 ; Plin. 27, 99.
strangūria ae, f
- , στραγγουρία, difficulty of urine, strangury.