strepito
strepito, to clatter, be noisy
strĕpĭto, āre, v. freq. a. [strepo],
- to make a great noise, rustling, rattling, etc. (poet. and very rare): (corvi) inter se foliis strepitant, Verg. G. 1, 413: viden ut strepitantibus advolet alis Amor, Tib. 2, 2, 17: arma strepitantia, id. 2, 5, 73: pulsis strepitant incudibus urbes, Val. Fl. 4, 288: (lugentes) strepitant per urbem, Albin. 1, 183.
strepito, āre (Intens. v. strepo), wild lärmen, schreien, toben, rauschen, klirren, a) v. leb. Wesen: corvi inter se foliis strepitant, Verg. georg. 1, 413: incerti clauduntque domos strepitantque per urbem, Auct. consol. ad Liv. 183. – b) v. Lebl.: pulsis strepitant incudibus urbes, Val. Flacc. 4, 288: ut iam strepitantibus advolat alis, Tibull. 2, 2, 17: arma ferunt strepitantia caelo audita, Tibull. 2, 5, 73: multum strepitantibus armis, Sil. 9, 280. – ➳ Ov. met. 11, 365 jetzt strepitus.
See: strepitare
strĕpĭtō, (14) āre (strepo), intr., faire grand bruit : Virg. G. 1, 413 ; Tib. 2, 2, 17 || retentir : Val. Flacc. 4, 288.
strepitō —, —, āre, intens.
- strepo, to clatter, be noisy: (corvi) Inter se in foliis strepitant, V.: arma strepitantia, Tb.