structe
structē, adv., v. struo fin.
strūctē, Adv. (structus), I) geputzt, geschmückt, structius prodire, Tert. de cult. fem. 2, 11 zw. (Oehler exstructius). – II) bildl., geordnet, (Ggstz. incondite), scribere, Fronto epist. ad Ver. 1, 1. p. 114, 3 N.
strūctē (structus), dʼune manière ornée : Fronto Ep. ad L. Ver. 1, 1 || -tius Tert. Cult. 2, 11.