structio
structĭo, ōnis, f. [struo], a joining together, building, erecting, construction (post-class.).
- I Lit.: SCALARIS, Inscr. Orell. 4570: petrosolinum sternes inter spatia structionis (olivarum), between the layers of the heap, Pall. Nov. 22, 5.—
- II Trop.: arma venatoribus parabunt, ut retia, venabula, sagittas et quicquid ad structionem ejus studii pertinet, apparatus, Firm. Math. 8, 9: ratio et structio fidei, Tert. Pat. 3.
strūctio, ōnis, f. (struo), I) die Zusammenfügung, Zusammenfetzung, Erbauung, Errichtung, str. scalaris, Treppenbau, Corp. inscr. Lat. 6, 10233: inter spatia structionis (olivarum), zwischen den Lagen (Schichten) der Oliven, Pallad. 12, 22, 5. – bildl., das Gerüst, der Apparat, fidei, Tert. de pat. 3: eius studii, Firm. math. 8, 9. – II) = instructio, die Unterweisung, Belehrung, Tert. de pat. 3 (Variante instructio). Arnob. 5, 15 cod. P (Reiff. pro instructione).
exceptis ‥ tribus rebus, expedicione, pontis, et ~one arcis [sic ]
a publicis vectigalibus in operibus et oneribus absolvantur, nisi in ~onibus arcium vel pontium, quae relaxari non solent
pontium, ~onum, et arcium munimentum
strūctĭō, ōnis, f. (struo), disposition ; tas : Pall. 12, 22, 5 || préparation, organisation : Firm. Math. 8, 9.