strumosus
strumosus, having a struma, scrofulous, strumous
strūmōsus, a, um, adj. [1. struma],
- having a struma, scrofulous, strumous, Col. 7, 10, 3: homo, Juv. 10, 309: facies, Schol. Bob. ad Cic. Sest. 65.
strūmōsus, a, um (struma), mit angeschwollenen Drüsen behaftet, pecudes, Colum. 7, 10, 3: homo, Iuven. 10, 309: facies, Schol. Bob. ad Cic. Sest. 65. p. 310, 28 B.
~us suscipiens infit
strumosus erat quo tempore merens / altus in hospitio
potat fulmineus sus strumosusque camelus
~a diccionum imparitas delicatum offendit animum
qui gibbum indocilitatis et prave moralitatis ab ineunte etate ~um habet, corripi quidem potest, corrigi vero non potest
strūmōsus, (16) a, um (struma), qui a les écrouelles, scrofuleux : Col. Rust. 7, 10, 3 ; Juv. 10, 309.
strūmōsus
adj.
- struma, having a struma, scrofulous, strumous: homo, Iu.