stultiloquus
stultĭlŏquus, a, um, adj. [stultus loquor],
- talking foolishly, babbling (anteand post-class. and very rare): tace stultiloque, Plaut. Pers. 4, 3, 45 (514): ignoratio, Hilar. Trin. 10, 65.
stultiloquus, a, um (stulte u. loquor) = μωρολόγος, einfältig redend, tace, stultiloque, Plaut. Pers. 514.
rursus stultiloquam ne cogas sumere pennam / me, qui mox actus ‥ notabo
stultus ‥ componitur ~us
stultĭlŏquus, a, um (stulte, loquor), qui dit des sottises : Pl. Pers. 514.