stupro
stupro, to defile
stū̆pro, āvi, ātum, 1, v. a. [stuprum], to defile.
- I In gen. (very rare): pulvinar, Cic. Har. Resp. 15, 33: stuprandis moribus, Tert. Apol. 6.—
- II In partic., to dishonor by unchastity, to debauch, deflour, ravish, stuprate (class.): qui illam stupravit noctu, Plaut. Aul. prol. 36: ne stupraretur (filia), Cic. Fin. 5, 22, 64; Plaut. Truc. 4, 3, 47 (821): Lucretia vi stuprata, Cic. Fin. 2, 20, 66; Liv. 8, 22, 3: simillimi feminis mares stuprati et constupratores, Liv. 39, 15, 9; cf.: ingenuum stupravit et stupratus se suspendit, Quint. 4, 2, 69.
stupro, āvi, ātum, āre (stuprum), schänden, I) im allg.: pulvinar, Cic. de har. resp. 33: mores, Tert. apol. 6. – II) schänden – durch Unzucht entehren, filiam, Plaut., Cic. u.a.: virginem, Sen. rhet.: liberos eorum et coniuges, Liv. epit.: ingenuam, Quint.: Lucretia vi stuprata, Cic.: stuprata mater familiae, Liv.
See: stuprare
stŭprō, (13) āvī, ātum, āre (stuprum), tr., ¶ 1 souiller, polluer : Cic. Har. 33 ¶ 2 attenter à lʼhonneur de, déshonorer, faire violence à : Pl. Aul. 36 ; Cic. Fin. 2, 66 ; 5, 64 ; Liv. 39, 15, 1 ; Quint. 4, 2, 69.
stuprō āvī, ātus, āre
- stuprum, to defile: pulvinar.—To debauch, deflour, ravish, violate: ne stupraretur (filia): stuprata mater familiae, L.