subjective

subjective [CL subjectivus+-e], (phil.) as subject, ‘subjectively’. queritur an veritas sit in intellectu nostro ~e vel solum objective Quaest. Ox. 337; ab aliis ‥ essencia divina dicitur generari ~e. quod ‥ subicitur generacioni, potest dici ~e generari, per philosophum V Physicorum, ubi arguit quod generacio non est motus Duns Ord. IV 45; sequitur quod idee non sunt in Deo ~e et realiter, sed tantum sunt in ipso objective tamquam quedam cognita ab ipso, quia ipse idee sunt ipsemet res a Deo producibiles Ockham Sent. IV 493; quidquid est ~e in mente est principium per quod sufficienter tamquam per speciem posset intelligere si esset sufficienter illustrata per lumen intellectus agentis Ric. Armagh Sent. 412n. 3; iste terminus ‘presens’ dicitur equivoce, sc. objective et ~e, vel in racione cognoscendi et in racione essendi. presens ‥ objective ‥ dicitur illud quod clare cognoscitur et immediate ‥ ~e autem presens dicitur quod nunc est (Kyn.) Ziz. 11.