subiugator
subjŭgātor, ōris, m. [subiugo],
- one who brings under the yoke, a conqueror, subjugator (post-Aug.): ORBIS TERRARVM, Inscr. Orell. 838: malorum, Ap. Dogm. Plat. 2, pp. 16, 17.
subiugātor, ōris, m. (subiugo), der Unterjocher, Bezwinger, hostium, Iul. Val. 1, 33 (34): suffragator bonorum et malorum subiugator, Apul. de dogm. Plat. 2, 7.