subrectus
1. sub-rēctus, a, um, etwas gerade, subrectior locus, Gromat. vet. 345, 21 u. 352, 16: subrectior vallis, ibid. 332, 5.
2. subrēctus (surrēctus), s. subrigo.
3. subrēctus, ūs, m. (subrigo), die Aufrichtung, Prisc. part. XII vers. Aen. 11, 204.
1 subrēctus, a, um, un peu droit : Grom. 332, 5.
2 subrēctus, ou surrēctus, a, um, part. de subrigo.
Vas in latus jacuit, vinumque velut si Subtrectum esset, solide continuit.