subrepere

subrepere [CL] 1 to move stealthily. b (w. acc.) to creep up to or into. s1191 illud [instrumentum] cattum nominant eo quod more catti ~endo muro inheserit Itin. Ric. III 8; surrepit certo tempore lenta Venus Neckam DS IX 62. b bestia nam subito nostras subrepserat aedes Alcuin Carm. 5. 1. 2 (of condition, sensation, thought, or sim.) to come on imperceptibly, steal on; b (of sin). 795 qui error eo usque ‥ latenter ‥ fidelium doctorum animis ~sit Alcuin Ep. 41; furtive adveniens somnus subrepsit ocellis Æthelwulf Abb. 694; mihi sententiarum tuarum desiderium ~et Adel. QN 42; fames valida exercitui surrepsit Ord. Vit. IX 13 p. 582; posset facillime menti humane ~ere quod Pater Filio sapientior est R. Melun Sent. II 80; michi etiam et ipsi fateor super hoc surrepsit dubietas Mir. Wulfst. II 16 p. 171; de Christi pugile fortissimo id quoque referendum est, quod ei infirmius surrepisse agnovimus. ‥ humanitus surreptione quadam impelli ad lapsum videbatur Ad. Eyns. Hug. IV 13; somnus subitus per membra eorum surrepere cepit (Brendanus 29) VSH II 280. b si motus superbie ~at, memoria humilitatis ejus corrigat S. Langton Chron. 221; erat ‥ velut animal ante et retro plenum oculis, undique prospiciens, ne umquam sibi surreperet appetitus glorie mundialis V. Edm. Rich P 1783B; si aliter faciunt aliquando inani gloria ~ente Peckham Paup. 10 p. 77; nihil hujus operis nobis adscribentes nisi si forte aliquid inordinatum aut vitiosum ~at in eodem Siccav. PN 37; 1304 ne aliqua cupiditatis vel lucri temporalis affectio surrepat Dign. Dec. 44.

subrepere

Saved

Recent