subrepticius
1. subrēptīcius (surrēptīcius), a, um (von subrepo), verstohlen, amor, Plaut. Curc. 205.
2. subreptīcius (surreptīcius), a, um (v. subripio), gestohlen, Plaut. Men. prol. 60 (wo Ritschl surrupticius); Poen. 962 (wo Goetz u. Leo subrupticius).
si concessio predicta surreptica dici possit
pro cassatione ‥ surrepticie collationis seu provisionis
†subrepto [? l. subreptitio ] ‥ regis Edgari edicto, Cantiam intrusus est
cartas surrepticias super illicitis donacionibus impetratas
epistolas, procuraciones ‥ falsas, confictas, ~ias, et obrepticias ‥ declaramus
prior ‥ et perpauci ‥ has fraudes conflaverant; ut ‥ per surrepticias ‥ literas ‥ inflecterent
literas pro ‥ Thoma ‥ surrepticias fuisse
pretextu ‥ instrumenti tenorem ‥ surrepticiarum litterarum continentis
monete nove ‥ fraude extraneorum mercatorum ‥ latenter ‥ irrepserunt in Angliam. ‥ rex, ut monetam surreptitiam et illegitimam ‥ exterminavit
callide circumveniens ‥ cartas quasdam Warnerii abbatis nomine prenotatas, que quidem surrepticie et falsitatis notam habere ‥ videbantur, proponebat
intendentes ‥ in aliquas partes obsidentum latenter ‥ irruere et ‥ gravitates surrepticias fulminare
actus deliberatus et surrepticius non distinguuntur in hoc quod actus surrepticius fit in instanti, actus autem deliberatus fit in tempore; sed in hoc quod actus deliberatus fit cum perfecta cognitione objecti, actus autem surrepticius fit sine perfecta cognitione objecti, sive fiat in tempore sive in instanti
si actus dicatur ~ius quia fit sine deliberacione temporanea
subripio ‥ inde ‥ ~ius, -a, -um
subrēptīcĭus, (16) a, um (subrepo), clandestin : Pl. Curc. 205.