subruere

subruere [CL] 1 to undermine, overthrow, cause to collapse; b (transf. or fig.). ecclesia ‥ ruit ‥ ac secum universa ~it, ~ens confregit, confringendo comminuit Dominic V. Ecgwini I 20; s1257 genus fulguris infernalis ‥ fanum Machometi ‥ incendio ~it et dissipavit M. Par. Maj. V 631. b ad impugnandam nostrorum aciem conspirati et fidei propugnacula ~enda Aldh. VirgP 13; catholicae fidei propugnaculum saecularis argumenti ballista quassatum atrocisque machinae arietibus ~tum [gl.: oppressum, dissipatum] Ib. 36 p. 282; rex ‥ parva manu populi Dei contra inormem, et supra invisibilem hostem ‥ invasit, stragemque immensam populi ~it Eddi 19; ignaras divini mysterii mentes invadis ‥ ~is Lanfr. Corp. & Sang. 409A; accipe sanctitatem temptatione ~tam, ruina emendatam Gosc. Lib. Confort. 104; quicquid agant alie terre, non subruor inde, / dum tamen ipse foris sisto remotus eis Gower VC VII 1293. 2 to weigh down, oppress, force down; b (fig.). morbus ‥ caput ‥ candentis calvitiei cunctis solutum juribus ad occubitum usque ~endo coegit B. V. Dunst. 38; iste humoris densitate superante propinquam aque servat sedem. illum raritas suffert, istum densitas ~it. illum calor alleviat, istum ‥ frigiditas gravat Adel. QN 62. b artem rectoris torpor obesse solet. / ‥ ignavus languor subruit artis opem Neckam DS III 356 p. 403. 3 (intr.) to break down, collapse. in ictu oculi, eis prospicientibus, pons ~it, ita rudere ad nichilum redactus ceu nunquam factus fuisset (Cadocus 35) VSB 98.

subruere

Saved

Recent