superatio
sŭpĕrātĭo, ōnis, f. [supero],
- an overcoming, conquering, Vitr. 3 praef. med.—
- II An excess: fervoris, Theod. Prisc. 4, 2.
superātio, ōnis, f. (supero), I) das Überwiegen, das Übermaß, fervoris, Th. Prisc. 4, 2: Plur. superationes, Ggstz. defectiones (das Abgehen, der Mangel), Vitr. 1, 4, 8 Rose. – II) die Überwindung, Vitr. 3. praef. 2. Firm. math. 3, 10, 12.
supero ‥ unde superatus, ~o, superabilis
sŭpĕrātĭō, ōnis, f. (supero), action de surmonter : Vitr. Arch. 3, præf. 2 || excès : Th. Prisc. 4, 2.
Vestram excellentiam flagitamus ut hoc opusculum, quod...... in longinquum felicem ejus(regni) protelationem, vestrorumque hostium Superationem digessimus, etc.
Surmontementdicitur Impulsio, qua quis vincitur et superatur. Lit. remiss. ann. 1450. in Reg. 180. Chartoph. reg. ch. 102 :
Icellui prestre considérant sa faulte, et honteux de son orgueil ou Surmontement de temptacion de l'ennemy, sacqua ung coustel qu'il avoit et en frappa le suppliant.