superbificus
sŭperbĭfĭcus, a, um, adj. [superbusfacio],
- proud-making, that renders proud: manus, Sen. Herc. Fur. 58.
superbificus, a, um (superbus u. facio), übermütig machend, Sen. Herc. fur. 48.
cum probris et conviciis tam ipsum quam verba indurato animo et ~a potentia retulerunt(
sŭperbĭfĭcus, (16) a, um (superbus, facio), qui inspire de lʼorgueil : Sen. Herc. fur. 48.