suppus

suppus, a, um, adj. (of uncertain signif.;

• acc. to Fest., = supinus): suppum antiqui dicebant, quem nunc supinum dicimus, ex Graeco, videlicet pro aspiratione ponentes S litteram ... Ejus vocabuli meminit etiam Lucilius: si vero das, quod rogat, et si suggeri suppus, Fest. p. 290 Müll.: (jactum) unionem canem, trinionem suppum, quaternionem planum vocabant, Isid. Orig. 65: vagari animalia suppa, walk inverted, head downwards, Lucr. 1, 1061.

suppus, a, um, archaist. = supinus (s. Fest. 290 [b], 5. Paul. ex Fest. 291, 7), adsimili ratione animalia suppa (aufrecht) vagari contendunt, Lucr. 1, 1061: postea unionem canem, trinionem suppum, quaternionem planum vocabant, Isid. orig. 18, 65. – dah. = superbus, die Nase hoch tragend, stolz, Lucil. 1297. Vgl. übh. Lachm. Lucr. 3, 173. p. 149.

suppus [CL], (in gl.). supinus, -a, -um, quod etiam ~us, -a, -um dicitur Osb. Glouc. Deriv. 552.

suppus, (16) a, um (= supinus dʼaprès Fest. 290, 5) : Lucr. 1, 1061 || subst^t , le trois [au jeu de dés] : Isid. Orig. 18, 65.