suscitatio
suscĭtātĭo, ōnis, f. [suscito],
- an awakening, resuscitation from death (eccl. Lat.), Tert. Carn. Chr. 23; Ambros. de Bono Mort. 4, 15.
suscitātio, ōnis, f. (suscito), I) die Errichtung, Aufbauung, domus domini, Vulg. 3. Esdr. 5, 62 (60). – II) die Erweckung, Tert. de carn. Chr. 23 in.: bildl., virtutum, Ambros. de bono mort. 4. § 15.
quelibet [pars determinatorum ] ‥ in scolis ‥ determinet ‥ ita quod nulla fiat inde ~o nisi per cancellarium illis precise diebus quibus vesperie celebrantur
quelibet porcio determinatorum ‥ habeat septem dies integros ‥ sine ~one aliqua, diebus primi introitus et extremi exitus minime computatis
mira ‥ in salvatione ‥ agnoscenda corporum vel ~one mortuorum
in prima ‥ ~one non continuo somnus excutitur
de sepultura et ~one Lazari
rogantes heremitam ut pro ~one mulieris Deum rogaret
tertia [distinctio ] continet ~onem cause ab archiepiscopo ‥ usque ad ‥ cause terminum
lex que erat apud Judeos de ~one seminis
dum ‥ humorem ad seminis ~onem et germinis multiplicationem ‥ ad locum conceptionis transfundit
viri ‥ ante prolis ~onem homagium capere non tenentur
suscĭtātĭō, ōnis, f. (suscito), action de rappeler a la vie, de ressusciter (résurrection) : Tert. Carn. 23 || [fig.] virtutum Ambr. Bono mort. 4, 15, réveil des vertus.