suscitator
suscĭtātor, ōris, m. [suscito], an awakener, resuscitator (late Lat.).
- I Lit., Tert. adv. Prax. 28 fin.—
- II Trop.: litterarum quodammodo jam sepultarum, Sid. Ep. 8, 2.
suscitātor, ōris, m. (suscito), der Erwecker, Tert. adv. Prax. 28. Augustin. serm. 128, 14 u. 207, 1 a. Eccl.: Ggstz. nec mortuorum suscitator, sed vivorum avocator (Abrufer aus dem Leben), Tert. de carn. Chr. 5 extr.: bildl.: litterarum quodammodo iam sepultarum, Sidon. epist. 8, 2, 1.
non ‥ crederem veri ~oris terciam vita functi resuscitacionem ‥ transeundam
salvationem ‥ soldani Saracenorum ‥ ~oris [(Ar.: ] progeniei Murmurenial-muḥȳi
princeps Wallie ‥ factus nuper sopite turbacionis precipuus ~or
si ‥ quisquam ‥ rixosus seu jurgiorum inter socios ~or ‥ extiterit
[J. Balle ] ecclesiastice unitatis validum scissorem, discordiarum inter clerum et laicos ~orem
R. de W. ‥ in werra ‥ contra regem ‥ magnus dissidii ~or et promotor fuerat
~or discordie inter abbatem et conventum
auctorem justitie Salahadin ‥ ~orem legis Sarracenorum
suscĭtātŏr, ōris, m. (suscito), celui qui ressuscite [qui rappelle à la vie] : Tert. Prax. 28 || [fig.] celui qui ranime, qui fait renaître : Sid. Ep. 8, 2.