symbolus
symbŏlus, i, m. (symbŏlum, i, n.,
- v. infra), = σύμβολος or -ον, a sign or mark by which one gives another to understand any thing, a token, symbol (mostly anteand post-class.): per symbolos pecunias capere, Cato ap. Front. Ep. ad Antonin. 1, 2 fin.: anulum Graeci a digitis appellavere: apud nos prisci ungulum vocabant: postea et Graeci et nostri symbolum, i. e. a signet, Plin. 33, 1, 4, § 10: miles hic reliquit symbolum, Expressam in cerā ex anulo suo imaginem, Plaut. Ps. 1, 1, 53 (55) sq.; 2, 4, 26 (719) sq.; 2, 2, 4 (597); 4, 7, 15 (1117); 4, 7, 106 (1208); id. Bacch. 2, 3, 29 (263); 2, 3, 51 (285); Just. 2, 12, 1.—Neutr.: eorum quae pacta sunt symbola, Ap. Dogm. Plat. 2, p. 16, 9: istic symbolum'st, Plaut. Ps. 2, 2, 53 (646).—
- II = symbola, q. v.: vacantes potibus et dantes symbola, Vulg. Prov. 23, 21.
qualitas simbola ‥ non corrumpitur set manet
in transmutacione elementorum simbolorum manet eadem qualitas
symbŏlus, (14) ī, m. (σύμβολος), pièce justificative dʼidentité, signe de reconnaissance : Cat. d. Fronto Ep. ad M. Ant. 1, 2 ; Pl. Bacch. 263 ; Ps. 55 ; 648 ; 717 ; Plin. 33, 10.
➳ d. les mss de Pl. qqf. symbulus, sumbolus, simbolus ; v. symbolum
➳ || noter que souvent il est impossible de distinguer le n. symbolum du m. symbolus.
Ob negotia quædam necessaria cum politica, tum ecclesiastica, ad Symbolum Damasci atque ad judicem frequenter itans, domi nostræ hospitium sibi delegerat.