synaliphe
synalīphē, ēs, f. (συναλοιφή), die Verschmelzung zweier Silben zu einer, entweder durch die Synäresis oder durch die Krasis, bei den lat. Gramm. bes. durch die Elision, dah. lat. collisio, elisio, Quint. 9, 4, 109. Charis. 279, 9. Diom. 442, 20. – Nbf. synaloephē, Mart. Cap. 3. § 267 u. synaloepha, Prisc. 7, 90. Serv. Verg. Aen. 2, 16, u. synalīpha, Aldh. de re gramm. in Class. auct. 5, 521.
sinalipharum velut quaedam conglutinatio
si prior vocalis exploditur, erit sinalipha; si posterior fuerit explosa, erit echthlipsis
cum diptongus a vocali alterius verbi excipitur, tum hanc per ~am transiliendam esse dicebant
osanna itaque salva obsecro significat consumpta littera i vocali quae verbum prius terminat, cum perfecte dicitur osi, per virtutem litterae vocalis a qua verbum sequens incipit anna. quod metrici in versibus scandendis ~am vocant
vestris sinalimphis et barbarismis infantiliter inheretis
quidam sunt qui ‥ singula verba ‥ currendo precipitant ‥ canticum Domini ‥ perfunctoriis synalimphis dimidiant
~a collisio vocalis vel sillabe
sўnălīphē, ēs, c. synalœphe : Quint. 9, 4, 109 ; Char. 279, 4.