synanchicus

synanchĭcus, a, um, adj., = συναγχικός,

• of or belonging to a soreness of the throat: passio, Cael. Aur. Acut. 2, 25, 140.

synanchicus, a, um (συναγχικός), zur Bräune gehörig, mit der Bräune behaftet, passio, Cael. Aur. de morb. acut. 2, 27, 140. – Plur. subst., synanchicī, ōrum, m., die mit der Bräune Behafteten, Cael. Aur. de morb. acut. 3, 4, 40.

synanchicus [συναγχικός; cf. et. squinanticus], afflicted with quinsy, or ? f. l. sinanticus [? l. squinanticus] ‥ fit cum ex capite reuma multum et ~um ‥ ad miringas superinfluat Gilb. IV 177v. 2.

sўnanchĭcus, a, um (συναγχικός), dʼangine : C. Aur. Acut. 2, 27, 140.