synecdoche
synecdŏchē, ēs, f., = συνεκδοχή,
- a figure of speech by which a part is put for the whole, the cause for the effect, or the contrary, a proper for a common noun, etc., synecdoche, Quint. 8, 6, 18 sq.; 8, 6, 28; Charis. p. 245 P.; Diom. p. 453 ib. (Quint. 9, 3, 58, written as Greek).
synecdochē, ēs, f. (συνεκδοχή), das Mitverstehen, bes. in der Rhetorik, ein Ausdruck, wobei der eigentliche Begriff nur angedeutet, nicht wirklich ausgedrückt ist, bes. wenn ein Teil für das Ganze u. umgekehrt gesetzt wird, Quint. 8, 6, 19 sq. Charis. 274, 15. Diom. 459, 22.
~e est significatio pleni intellectus capax, cum plus minusve pronuntiat
tradunt utique grammatici tropum locutionis esse qui sinedoche appellatur, et nomen totius parti, et itidem partis nomen toti, attribuit
cum pars significatur et totum intelligitur et dicitur sinodoche
totum ponimus pro parte, quando ‘annum’ ponimus pro ‘hieme’ ‥; et tunc incidit figura que appellatur synodoche
sinodoche est quando aliquid vel aliqua toti attribuimus genera partis vel econverso parti genera totius
~e, concepcio
sўnecdŏchē, ēs, f. (συνεκδοχή), synecdoque [figure de rhét.] : Quint. 8, 6, 18.