syzygia
sȳzygĭa, ae, f., = συζυγία (pure Lat. conjugatio),
- a joining together or conjunction, a syzygy, Tert. Praescr. 46.
syzygia, ae, f. (συζυγία), die Zusammenfügung, Tert. de praescr. 46 u. (Plur.) Interpr. Iren. 1, 9, 2: rein lat. coniugatio, s. Mart. Cap. 3. § 311. – als t.t. der Metrik, Diom. 502, 16 u. 19 (Keil synzugia). Atil. Fortunat. 2, 9, 1 G. (p. 285, 16 Keil griech. συζυγίας).
quonammodo ista duo elementa contraria sine synzugia [v. l. scinzugia ] ‥ connectentur
zinzugia quedam (spiritus, scilicet, qui contraria duo vel pocius opposita sine medio male conjungibilia conjungit)
psallentes zinzugia / monocordo musa / nos illustret gracia / Domini diffusa(
quot sunt oratorum pedes?‥ nonaginta et sex, quos Graeca disertitudo sinzigias vocitavit
sed decies novem sunt et sex corporis ungues, / sinzigias numero pariter similabo pedestres
multimodas alternantes sinzigiae replicationes ‥ studeamus. ‥ hi sunt ‥ rethorum pedes ‥ quaternarum mensuram sillabarum transeuntes
pedes ‥ qui ex his geminatis adcrescunt sine nomine generaliter synzygiae, id est conjugaciones, dicuntur
sinzygia, conjunctio
~ia, conjungacio
sȳzўgĭa, æ, f. (συζυγία), ¶ 1 union, assemblage : Iren. Hær. 1, 9, 2 ¶ 2 syzygie, réunion de plusieurs pieds métriques, pieds composés : Diom. 502, 16. T