timide
timide, fearfully, timidly
tĭmĭdē, adv., v. timidus fin.
timidē, Adv. m. Compar. u. Superl. (timidus), furchtsam, schüchtern, scheu, behutsam (Ggstz. fidenter, audacter), Cic. u.a.
redirent ad Christum ‥ quem prius ~e negaverant(
~ius se agebat, Sanctum verens offendere
de potentia [Dei ] ~e disputandum puto ‥ nam ‥ quasi in caligine opinamur
tonitrua ‥ ~issime ‥ [Tiberius ] semper exhorruit
~e scribitur ubi scripta periculose publicari timetur(
mors non debet ~e formidari
tĭmĭdē (11) (timidus), avec crainte, timidement : Cic. Div. 2, 67, etc.; timidius Cic. Cæc. 77 ; Cæs. C. 1, 19, 3 ; timidissime Quint. 11, 1, 77.
timidē adv.with comp.
- timidus, fearfully, timidly: de se cogitare: de felicitate dicere: non timide pugnari, bravely, Cs.: res omnīs ministrat, hesitatingly, H.: timidius dicere: timidius agere, Cs.