timens
timens, fearful, afraid
timēns, entis, PAdi. (timeo), a) m. Genet., etw. fürchtend, sich vor etw. fürchtend, mortis, Lucr. 6, 1237. – b) absol., sich fürchtend, furchtsam, ängstlich, schüchtern, lepusculus, Varro fr.: hortatur timentem, Ov.: timentes omnium animos consolatione sanat, Hirt. b.G. – Plur. subst., die Furchtsamen, timentes confirmat, Caes. b.G. 7, 7, 4.
tĭmēns, (15) tis, pris adjt avec gén. : mortis timentes Lucr. 6, 1239, craignant la mort || [abst ] rempli dʼinquiétude, effrayé : timentes omnium animos consolatione sanat Hirt. G. 8, 38, 2, chez tous ces peuples effrayés, en les réconfortant, il ramène des idées saines || [pris substt ] timentes confirmat Cæs. G. 7, 7, 4, il rassure ceux qui ont peur.
timēns ntis, adj.
- P. of timeo, fearful, afraid: pariter comitique onerique, afraid for, V.—As substm. and f: hortatur timentem, the shrinking girl, O.: timentes confirmat, Cs.