timiditas
timiditas, fearfulness, cowardice, timidity, apprehension
tĭmĭdĭtas, ātis, f. [timidus],
- fearfulness, cowardice, timidity (a favorite word of Cic.): formido, timiditas, pavor, ignavia, etc., Cic. Tusc. 5, 18, 52: ecfare, quae cor tuom timiditas territet, Pac. ap. Non. 228, 18: ex rebus timiditas, non ex vocabulis nascitur, Cic. Fin. 4. 19, 53; id. Rep. 2, 41, 68; id. Tusc. 3, 7, 14; id. Clu. 46, 129; id. Cael. 15, 36; id. Phil. 2, 29, 71; id. de Or. 2, 3, 10; 2, 74, 300; Plin. Ep. 2, 10, 8; Suet. Aug. 67; id. Calig. 45. — In plur.: quantae timiditates, Cic. Mil. 26, 69.
timiditās, ātis, f. (timidus), die Furchtsamkeit, Scheu, Schüchternheit, Cic. u.a.: Plur., quantae in periculis fugae proximorum, quantae timiditates, wie auffällige Zeichen von Furchtsamkeit, Cic. Mil. 69.
pavorem ‥ ac ~tatem suae mentis ostendebant
mox apparuit potestas quae putabatur ~tas [Aug. In Ev. Joh. 31. 1 ]
“audivimus indicia sue ~tatis ‥ quod cum gigante non erit ei congressus”
quod ab istius operis studio nimia ~tate me perturbat
tĭmĭdĭtās, (13) ātis, f. (timidus), timidité, manque dʼassurance, esprit craintif : Cic. Cæl. 36 ; Phil. 2, 71, etc. || timiditates Cic. Mil. 69, marques de timidité.
timiditās ātis, f
- timidus, fearfulness, cowardice, timidity, apprehension: ex rebus timiditas, non ex vocabulis nascitur: quantae timiditates.