titubo
titubo, to stagger, totter, reel
- I Lit. (rare; cf.: vacillo, labo); of drunken persons: Silenus titubans annisque meroque, Ov. M. 11, 90: mero somnoque gravis titubare videtur, id. ib. 3, 608; 4, 26; 15, 331; cf.: titubans pes, Phaedr. 4, 14, 12: vestigia titubata, tottering, Verg. A. 5, 332: titubat lingua, stammers, stutters, Ov. A. A. 1, 598.—
- II Trop., to hesitate, falter, waver, be in suspense, be embarrassed or perplexed (class.): Licinius titubans, Cic. Cael. 28, 66: cave ne titubes mandataque frangas, Hor. Ep. 1, 13, 19 Orell. ad loc.: fac titubet blaeso subdola lingua sono, Ov. A. A. 1, 598: erubuisse, expalluisse, titubasse, Auct. Her. 2, 5, 8: testes, si verbo titubarint, Cic. Fl. 10, 22: at vide, ne titubes, Plaut. Ps. 4, 1, 32 (936); id. Mil. 2, 2, 93 (248): lacrumans titubanti animo, corde et pectore, id. ib. 1, 1, 43 (43): hic omnibus titubantibus et de rebus summis desperantibus, Nep. Eum. 9, 2: quid agat, ne quid titubet, Plaut. Ps. 2, 4, 75 (768): verum illa ne quid titubet, Ter. Heaut. 361; Quint. 5, 7, 11: nihil, Cic. Att. 2, 9, 2; cf. impers. pass.: ne quid titubetur, Plaut. Mil. 3, 3, 70 (944): si quid forte titubatum est, ut fit in bello, Cic. Fam. 12, 10, 2: versus debilitatur, in quācumque ejus sit parte titubatum, id. de Or. 3, 50, 192.
- —Hence, tĭtŭbanter, adv., loosely, totteringly.
- A Lit.: lapis, quem artifex titubanter aptaverat fundae, Amm.24, 4, 28. —
- B Trop., hesitatingly, falteringly: titubanter et inconstanter loqui de aliquā re, Auct. Her. 4, 41, 53: titubanter et strictim, Cic. Cael. 7, 15.
- 1. (poët.; postklass.) wankelen, wiebelen, waggelen; ➤ Silenus titubans annisque meroque; — p. adj. titubātus, a, um wankel (geworden) [vestigia];
- 2. (metaf.) weifelen, onzeker zijn;
- 3. struikelen, een fout maken, falen; ➤ sin quid titubatum maar als niet alles naar wens gegaan zou zijn;
- 4. stamelen, stokken; ➤ lingua titubat.
搖動。結吧。結舌。豫猶不定。改變。Lingua titubante loqui 結吧言。
Suggest a Translation
See an image
- to stagger, totter, reel: annisque meroque, O.: domum est reversus titubanti pede, Ph.: vestigia titubata, tottering, V.— —In speech, to stammer, stutter, hesitate: mente ac linguā titubante: (versus) debilitatur, in quācumque est parte titubatum, i. e. uttered falteringly.—Fig., to hesitate, falter, waver, be in suspense, be embarrassed: cave ne titubes mandataque frangas, H.: omnibus titubantibus et de rebus summis desperantibus, N.: si quid forte titubatum est, ut fit in bello.
-
…, invitus, sine conlegis, sine libris, sine auctore, sine fictore, furtim, mente ac lingua titubante fecisse dicatur praesertim cum iste impurus atque impius hostis omnium religionum, qui contra fas et inter viros saepe mulier…
Cicero, de Domo sua
-
…officium ac diligentiam probaverimus, haec quae dixi retinere per populum Romanum incolumia ac salva possimus ; si tantulum offensum titubatumque sit, ut ea quae singillatim ac diu collecta sunt uno tempore universa perdamus. quapropter, iudices, vestrum…
Cicero, Divinatio in Q. Caecilium
-
…pl ., denique etiam Vatini strumam sacerdoti διβάφῳ vestiant, videbis brevi tempore magnos non modo eos qui nihil titubarunt sed etiam illum ipsum qui peccavit Catonem. nam nos quidem, si per istum tuum a sodalem Publium licebit…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…clausula non invenitur, fugit aliquis e manibus, dein scabilla concrepant, aulaeum tollitur. quaero enim cur Licinium titubantem, haesitantem, cedentem, fugere conantem mulieraria manus ista de manibus emiserit, cur non comprenderint, cur non…
Cicero, pro Caelio
-
…, ut cruor, ut deprehensum aliquid quod ablatum ereptumve videatur, ut responsum inconstanter, ut haesitatum, ut titubatum, ut cum aliquo visus ex quo suspicio oriatur, ut eo ipso in loco visus in quo facinus ,…
M. Tullius Cicero, De Partitione Oratoria
-
…venire cum exercitu ut, si haec ex sententia confecta essent, consilio atque auctoritate tua, sin quid forte titubatum, ut fit in bello, exercitu tuo niteremur. quem quidem ego exercitum quibuscumque potuero rebus ornabo ; cuius…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…accusatorum subselliis surgunt, non dissimulant, non verentur. de subselliis queror una ex domo prodeunt ; si verbo titubaverint, quo revertantur non habebunt. an quisquam esse testis potest quem accusator sine cura interroget nec metuat ne sibi…
Cicero, pro Flacco
-
…iudicatur. Nam versus aeque prima et media et extrema pars attenditur, qui debilitatur, in quacumque est parte titubatum ; in oratione autem pauci prima cernunt, postrema plerique quae quoniam apparent et intelleguntur, varianda sunt, ne…
Cicero, de Oratore
-
…quae patriis cum moenibus eruta nullum praesidium potuere suis adferre sacellis cernis ut antiqui semper vestigia moris gressibus incertis varie titubasse probentur adsciscendo deos maioribus inconpertos, seque peregrina sub religione dicasse, nec ritus servasse suos quodcumque sacrorum est exulat…
Prudentius, Contra Symmachum
-
…alcyones Ceyca suum fluctu leviter plangente sonent, cum tranquillo male confisae credunt iterum pelago audaces fetusque suos nido pavidae titubante fovent ; non si molles comitata viros tristis laceret bracchia tecum quae turritae turba parenti pectora, rauco concita buxo…
Seneca, Agamemnon