tuburcinor
tuburcĭnor, ātus, 1,
- v. dep. a., to eat greedily, gobble up, devour (syn. voro): raptim manducare, Non. 179, 21 (ante- and post-class.): de suo, Plaut. Pers. 1, 3, 42 (122); Titin. and Turp. ap. Non. 1. 1.☞ tuburcĭnātus, a, um, in a pass. signif.: prandio raptim tuburcinato, Ap. Met. 6, 25, 10.
tuburcinor, ātus sum, ārī = λαφύσσω (vgl. Non. 179, 21), gierig (hastig) verschlingen, auffressen, Turpil. com. 2. Titin. com. 82. Plaut. Pers. 122. – Partic. Perf. passiv, prandio raptim tuburcinato (Hildebr. tubercinato), Apul. met. 6, 25.
tŭburcĭnor, ārī, tr., manger gloutonnement : Titin. 82 ; Pl. Pers. 122 || tuburcinatus sens passif Apul. M. 6, 25.