tubus
tŭbus, i, m., a pipe, tube.
- I Lit., for conducting water, Col. 1, 5, 2; Plin. 16, 42, 81, § 224; 5, 31, 34, § 128.—For wine, Pall. 1, 18, 1.—For heating baths, Sen. Ep. 90, 25.—
- II Transf.
- A For tuba, a trumpet used at sacrifices, acc. to Varr. L. L. 5, § 117 Müll., and Verr. Kalend. Praenest. s. 23 Mart. (Inscr. Orell. II. p. 386).—
- B Transf.: per omnes viscerum tubos, Mart. 11, 61, 6.
tubus, ī, m., I) die Röhre, 1) die Wasserröhre (als Rohr oder hohler, zylinderförmiger Körper, gew. aus Blei; verschieden von canalis u. fistula), Vitr., Colum. u.a.: ius aquarum tubo deducendarum, Corp. inscr. Lat. 12, 2493. – übtr., modo qui per omnes viscerum tubos ibat, Mart. 11, 61, 6. – 2) in der Priestersprache = tuba, Varro LL. 5, 117. – II) übtr., das weibliche Glied, die Scheide, Mart. 11, 61, 6.
quamvis ‥ perpes aquaeductuum decursus crebris ac celsis arcuum fornicibus in edito sublimatus ~o cataractisque vorantibus praestare videantur
colymbo, ~o
tŭbus, (16) ī, m. , ¶ 1 tuyau, canal, tube, conduit : Col. Rust. 1, 5, 2 ; Plin. 16, 224 ; Sen. Ep. 90, 25 ¶ 2 trompette [d. les sacrifices] : Varro L. 5, 117.
TUBUS
TUBUS, TU´BULUS. [FISTULA]