tumide

tŭmĭdē, adv., v. tumidus fin.

tumidē, Adv. (tumidus), a) schwellend, hochauf, tumide spumantibus undis, Orest. trag. 363. – b) übtr., aufgeblasen, tumidissime dixit, Sen. contr. 9, 2 (25), 27.

tumide [CL], in a conceited or arrogant manner. de regni principatu ~e et minaciter contra se et patrem suum perstrepentes V. II Off. 2; ~e vetusta perversitate malebant desipere quam ab humilibus quibus Deus dat gratiam fideliter erudiri J. Sal. Met. 830B; nichil superbe vel ~e facit Map NC V 6 f. 69; ~e nimis et superbe alta voce proclamastis quod ‥ Gir. SD 128.

tŭmĭdē (tumidus), en se gonflant : Orest. 363 || [fig.] tumidissime Sen. Rhet. Contr. 9, 2, 27, en un style très enflé.