tumefacio
tumefacio, to cause to swell, tumefy
tŭmĕ-făcĭo, fēci, factum, 3, v. a. [tumeo], to cause to swell, to tumefy (poet.).
- I Lit.: vis fera ventorum ... Extentam tumefecit humum, Ov. M. 15, 303: tumefactus pontus, id. ib. 11, 518.—
- II Trop., to swell or puff up, to inflate with pride, etc.: num me laetitiā tumefactum fallis inani? Prop. 3, 6 (4, 5), 3: ut nostris tumefacta superbiat Umbria libris, id. 4 (5), 1, 63: dum nimium vano tumefactus nomine gaudes, Mart. 4, 11, 1.
tumefacio, fēcī, factum, ere, Passiv tumefīo, factus sum, fierī (tumeo u. facio), machen, daß etwas schwillt, schwellen machen, 1) eig.: humum, Ov. met. 15, 303: tumefactus pontus, angeschwollenes, Ov. met. 11, 518. – II) übtr., blähen, aufblähen, tumefactus laetitiā inani, Prop. 3, 6, 6: ut nostris tumefacta superbia libris, Prop. 4, 1, 63: nimium vano tumefactus nomine gaudes, Mart. 4, 11, 1.
tŭmĕfăcĭō, (14) fēcī, factum, ĕre, (tumeo, facio), tr., gonfler : Ov. M. 15, 303 || [fig.] tumefactus, gonflé [dʼorgueil] : Prop. 3, 6, 6 ; Mart. 4, 11, 1.
- 1. doen zwellen; ➤ tumefactus pontus hoog oprijzend;
- 2. (metaf.) opblazen; ➤ tumefactus laetitiā inani; tumefactus vano nomine.
tumefaciō fēcī, factus, ere
- tumeo+facio, to cause to swell, tumefy: Vis ventorum tumefecit humum, O.: tumefactus pontus, O.—Fig., to inflate, tumefactus laetitiā inani, Pr.