tunicatus
tunicatus, clothed with a tunic, in shirt sleeves
tŭnĭcātus, a, um, v. tunico.
tunicātus, a, um (tunica), I) (bloß) mit einer Tunika bekleidet, Enn. fr., Cic. u.a.: von der Bequemlichkeit des Landlebens, tunicata quies, Mart. u. Sidon. – Insbes. von der ärmeren Volksklasse, deren gewöhnliche Tracht die Tunika (ohne Toga) ist, tunicatus populus, Tac. dial., od. popellus, Hor.: so auch subst. Plur. tunicati, Cic. de lege agr. 2, 94 u. (Ggstz. paludati) Sidon. epist. 5, 7, 3. – II) übtr., eine Haut-, Häute habend, cepe, Pers. 4, 3.
intuens ‥ ad radicem quercus jacentem puerum ~um, calciatum ‥ puncturis aporiatum
propter ‥ salsucias ‥ que popello conveniunt ~o [gl.: ]pover
tunicatus populus multus et immanis / qui solet detrahere viris Anglicanis
relligio plorat, tunicatus inutilis orat
panno ‥ incerato corpus ~um et incucullatum obvolventes
quid de ~is et pileatis referendum?
cum vij ‥ diaconibus dalmaticatis et subdiaconibus ~is
si ‥ temptet laniare ‥ / scorpius exilis tunicatum ‥ crocodrillum
dux ‥ humatum parentem querens et ~um et ocreatum in sepulcro ‥ reperiens
hic cepa ~ior, densatis pellibus et epitogiis, chlamidi penulam superducit
fabam ~am vix semicoctam
tŭnĭcātus, (13) a, um (tunica), vêtu dʼune tunique : Cic. Cæl. 11 ; Mart. 10, 51, 6 || qui nʼa que la tunique = de petite condition, du bas peuple : Pl. Pœn. 1121 ; Cic. Agr. 2, 94 ; Hor. Ep. 1, 7, 65 ; Tac. D. 7.
tunicatus , a, um. adj.
着衫者。卑民。愚者。Tunicata quies 鄉之安逸。Tunicatum cepe 皮膜多之葱。
Suggest a Translation
See an image
着衫者。卑民。愚者。Tunicata quies 鄉之安逸。Tunicatum cepe 皮膜多之葱。
Suggest a Translation
See an image
tunicātus
adj.
- tunica, clothed with a tunic, in shirt sleeves: ut exercitatione tunicati uteremur: popellus, i. e. without a toga, H.—Plurm. as subst: metus tunicatorum illorum?i. e. of the vulgar.