turmalis
turmalis, of a troop, of a squadron
turmālis, e, adj. [turma], of or belong ing to a troop or squadron.
- I Lit., as subst.: turmāles, ium, m.: T. Manlius cum suis turmalibus evasit, i. e. with those of his squadron or troop, Liv. 8, 7, 1; 25, 18, 11.—
- II Transf.: non sanguine cretus Turmali trabeāque Remi, i. e. of the equestrian order, Stat. S. 5, 2, 17: buccina, a cav alry-trumpet, Claud. B. Gild. 447.—In a pun Scipio ille major Corinthiis statuam pollicentibus eo loco, ubi aliorum essent impe ratorum, turmales dixit displicere, i. e horsemen, and also crowds, Cic. de Or. 2, 65, 262.—Neutr. adverb.: Bellona mixta viris turmale fremit, like a whole squadron, Stat. Th. 4, 10.
turmālis, e (turma), zu einer Turme gehörig, bucina, Claud.: sanguis, ritterlich, Stat. – substs. turmālēs, ium, m., die Reiter einer Turme, Liv. 8, 7, 1; 25, 18, 11. – im Wortspiele, turmale, displicere, Reiter- = Statuenschwarm (Statuen, die gleichsam schwadronenweise, in großer Zahl beisammenstehen), Cic. de or. 2, 262. – Acc. neutr. poet. statt des Adv., turmale fremit, rauscht turmenmäßig, wie eine ganze Turme, Stat. Theb. 4, 10.
~is, ordinalis
turmālis, (16) e (turma), ¶ 1 relatif à une turme, dʼescadron : turmalis bucina Claud. Gild. 347, trompette de cavalerie, trompette guerrière || subst. pl. turmales, ium, m. , soldats dʼun escadron : Liv. 8, 7, 1 ; 25, 18, 11 ; [fig.] = compagnons nombreux : Cic. de Or. 2, 262 || n. pris advt : turmale fremere Stat. Th. 4, 17, gronder à la façon dʼun escadron ¶ 2 [fig.] turmalis sanguis Stat. S. 5, 2, 17, sang (famille) de chevaliers.
turmālis e, adj.
- turma, of a troop, of a squadron.—Plur. m. as subst: Manlius cum suis turmalibus, i. e. with the members of his squadron, L.—In a play on the word: Scipio . . . turmalīs dixit displicere, i. e. equestrian(statues), in a troop.