turmatim
turmatim, by troops, in squadrons
turmātim, adv. [turma].
- Lit., by troops or squadrons: equites se turmatim explicare coeperunt, Caes. B. C. 3, 93: nostri turmatim in eum devenerunt, Hirt. B. G. 8, 18: vagantibus circa moenia turmatim barbaris, Liv. 5, 39, 5: abire, id. 28, 13, 9 al.—
- II Transf., in gen., in troops, in bands: corpora turmatim certantia, Lucr. 2, 118.
turmātim, Adv. (turma, s. Diom. 407, 7), zugweise, schwadronenweise, Caes., Sall. u.a. – übtr., corpora pugnas edere turmatim, Lucr. 2, 119.
Walenses ‥ e diversis ~im emergentes locis, nunc huc nunc illuc hostiliter discurrerunt
maximus numerus peditum ‥ se versus partes illas ~im contraxit
miserorum choros ‥ ~im collectos et gregatim
Christiani qui ~im exierant de civitate insidiis Sarracenorum ‥ trucidabantur
ad populos ~im confluentes
~im huc adventabant scholastici cum cantibus ‥ famosi
ad tumbam Patris Anselmi orandi causa ~im confluebant
sedeant in claustro non ~im ‥ loquentes
ego [assimilarer ] sturno, quia socialis est et ~im volat
turmātim (13) (turma), par escadrons : Cæs. C. 3, 93 ; Hirt. G. 8, 18 ; Liv. 28, 13, 9 || [fig.] par bandes : Lucr. 2, 118.
turmātim
adv.
- turma, by troops, in squadrons: equites se turmatim explicare, Cs.: Mauros invadunt, S.: vagantibus turmatim barbaris, L.