ultime
ultĭmē, adv., v. ultra, I. E.
ultimē, Adv. (ultimus), I) zuletzt, Sen. ep. 76, 29 H. Oros. 7, 27, 2. – II) auf das äußerste, ärgste, verberare alqm, Apul. met. 10, 24: affectus, in äußerst schlechten Umständen, Apul. met. 1, 7.
Jeddam, qui ~e in his positus, scribit Josephus temporibus Alexandri Magni fuisse principem sacerdotum
R. de M‥. exoneravit dictam pasturam cum bidentibus suis continue per quinque annos ~e elapsos per extorcionem et distruccionem tenencium
ultĭmē, adv. (ultimus), au dernier point, extrêmement, autant que possible : Apul. M. 10, 24 || enfin, en dernier lieu : Sen. Ep. 76, 29.