unicaulis
ūnĭ-caulis, e, adj. [unus],
- having a single stalk: genus carduorum silvestrium, Plin. 20, 23, 99, § 262: faba leguminum, id. 18, 7, 10, § 57: cuminum, id. 19, 10, 57, § 176.
ūnicaulis, e (unus u. caulis), einstengelig, Plin. 18, 57 u.a. Dynam. 2, 35.
ūnĭcaulis, e (unus, caulis), unicaule, qui nʼa quʼune tige : Plin. 18, 57 ; 19, 176.
ūnīcaulis, e, agg.: = unicalamus.