usitate
usitate, in the usual manner
ūsĭtātē, adv., v. usitor, P. a. fin.
ūsitātē, Adv. (usitatus), gewöhnlich, auf gewöhnliche Weise, loqui, Cic. de fin. 4, 72 u. 5, 89: ›obesum‹ hic notavimus proprie magis quam usitate dictum pro exili atque gracilento, Gell. 19, 7, 3. – usitatius dicere, Gell. 13, 20, 21: u. so im Kompar. auch Augustin. de trin. 9.
significantius sonos vocis humanae ~issime dicimus linguas
ecclesiam apostoli Pauli, quae ~e Paules-Berig appellatur, condidit
[planeta ] que ~ius casula vocatur
quo more presbyteri ~e et quotidie indifferenter circumstantibus confitentur
a Gallia ‥ sola ~ius mare Gallicum nominatur
hoc est quod ~e dicitur
ūsĭtātē (usitatus), adv., suivant lʼusage, conformément à lʼusage : Cic. Fin. 4, 72 ; 5, 89 || -tius Gell. 13, 20, 21.
ūsitātē
adv.
- usitatus, in the usual manner: loqui.