vador
vador, to bind over for appearance
vădor, ātus (inf. vadarier, Plaut. Aul. 2, 4, 40 (319)), 1, v. dep. a. [1. vas]; jurid. t. t.,
- to bind over by bail to appear in court: Sa. Vadatur hic me. Poe. Utinam vades desint, in carcere ut sis, Plaut. Pers. 2, 4, 18 (289): postulat, ut sibi liceret milvom vadarier, id. Aul. 2, 4, 40 (319): neque vadari amplius neque vadimonium promittere ... hominem vadari, Cic. Quint. 6, 23; cf. id. ib. 19, 61: (Apronius) cum ex Leontino usque ad Lilybaeum aliquem vadaretur, id. Verr. 2, 3, 15, § 38: tot vadibus accusator vadatus est reum, Liv. 3, 13, 8: jamque vadaturus, lecticā prodeat, inquit, Ov. R. Am. 665: casu tunc respondere vadato Debebat (= ei, qui eum vadatus erat, vadimonio obligaverat), Hor. S. 1, 9, 36.☞ vădātus, a, um, in pass. signif. (prop. bound over to appear in court; hence, transf., in gen.), bound, pledged, engaged to do any thing (ante- and post-class.): vadatus = obstrictus vel sub fidejussione ambulans; sicut Fenestella ait: apud quem vadatus amicitiae nodulo tenebatur, Fulg. Expos. Serm. Ant. p. 567: ita me vadatum amore vinctumque attines, Plaut. Bacch. 2, 2, 3 (181): trico, Lucil. ap. Non. 8, 24: memineris mihi reliqua vitae tuae curricula vadata, devoted, Ap. Met. 11, 6, 20; Pac. Pan. Theod. 17.
vador, ātus sum, ārī (vag, vadis), jmd. durch Bürgschaft verpflichten, daß er sich vor Gericht stellen wolle, vor Gericht fordern, gerichtlich belangen, vadatur hic me, Plaut. (scherzh.): hominem in praesentia non vadatur, Cic.: tot vadibus accusator vadatus est reum, Liv.: iamque vadaturus, wollte rechtlich mit ihr verfahren, Ov. – Partic. passiv, a) im Abl. absol., vadato, nachdem Bürgschaft gestellt, nach gestellter Bürgschaft, Hor. sat. 1, 9, 36. – b) vadatus, durch gestellte Bürgschaft zu erscheinen verbunden, dann übtr. = übh. zu etw. verbunden, verpflichtet, amore, Plaut.: mihi reliqua vitae tuae curricula... vadata, gewidmet, ergeben, Apul. – ➳ Parag. Infin. vadarier, Plaut. aul. 319.
See: vadari
vădor, (13) ātus sum, ārī (vas 1), tr., obliger qqn à comparaître en justice en lui faisant donner caution, assigner à comparaître : Pl. Pers. 288 ; Cic. Quinct. 61 ; Verr. 2, 3, 38 || abl. absolu n. vadato = caution ayant été fournie, après engagement pris ; vadato respondere Hor. S. 1, 9, 36, après engagement pris, répondre à lʼappel de son nom || vădātus, sens pass. [fig.] lié, engagé : Pl. Bacch. 180 ; Apul. M. 11, 6.
vador ātus, ārī, dep.
- 1 vas.—In law, to bind over for appearance: hominem: tot vadibus reum, L.: Iamque vadaturus, lecticā prodeat, inquit, O.—P. as substm.: casu tunc respondere vadato Debebat (i. e. ei qui se vadatus erat), H.