vagire

vagire [CL], (of infant) to utter cries of distress, wail (also fig.). b to be of the age characterized by wailing, to be an infant, (esp. pr. ppl. as sb.) infant. infantes ~iunt, leones fremunt ‥ lepores vagitant Aldh. PR 131; ut quem illi in praesepio videre ~ientem nos in patris solio mereamur videre regnantem Bede Hom. I 7. 35D; parvulus qui adhuc ~iebat in cunis J. Sal. Pol. 615A; c1200 aliquem ‥ qui hanc ecclesiam ‥ adhuc in infantie cunabulis ~ientem, a fundamento subvertit P. Blois Ep. Sup. 10. 2 (= P. Blois Ep. 211); tunc fregit archam, et invenit parvum puerum ~ientem et bufonem in archa Latin Stories 134.  b a vertice ~ientis solare jubar subito in altum emicuerit Gosc. Edith 42; 1169 ~ientium cunas relegavit, a matrum seu nutricum sinibus avulsit parvulos lactentes et sugentes ubera Becket Ep. 538; ~it, id est ‘tenera est’. Architrenius: ‘nascitur et puero vagit nova pagina versu’ [cf. Hanv. I 42] Gerv. Melkley AV 121.