vago
văgo, āre, 1, v. n.,
- act. collat. form of vagor (ante-class.), to wander: te adloquor ... quae circum vicinos vagas, Plaut. Mil. 2, 5, 14 (424) Brix: exsul incerta vagat, Pac. ap. Non. 467, 25 (Trag. Rel. v. 225 Rib.): vagant matronae percitatae insaniā, Att. ap. Non. ib. (Trag. Rel. v. 236 ib.); cf. Varr., Turp., and Pompon. ib.
vago, āvī, āre = vagor, Plaut. mil. 424. Pacuv. tr. 225 u. 302. Acc. tr. 236. 409 u. 441. Turpil. com. 122. Catull. 4, 20 Haupt u. Lachmann (Schwabe vacaret). Varro sat. Men. 215 u. 438. Prud. cath. 6, 29.
văgō, āvī, āre = vagor : Enn. Scen. 185 ; Pacuv. 225 ; Acc. Tr. 236 ; Pl. Mil. 424.