valgus
valgus, a, um, adj. [root varg, to turn awry, twist; Sanscr. vrginas, twisted; cf. ruga, for fruga, and Anglo-Sax. wrinkle], having the calves of the legs bent outwards, bow-legged.
- I Lit.: valgos Opilius Aurelius aliique complures aiunt dici, qui diversas suras habeant, Fest. p. 375 Müll.; cf. Cels. 8, 20; Plaut. Fragm. ap. Fest. l. l.; Nov. ap. Non. 25, 12.—*
- II Transf.: suavia, wry mouths, Plaut. Mil. 2, 1, 16 (94).—Cf. adv.: valgĭter, awry, wryly: valgiter commovebat labra, Petr. 26: obtorto valgiter labello, id. Fragm. ap. Fulg. Prisc. serm. 566, 2.
valgus, a, um, auswärts gedrehte Waden habend, säbelbeinig, Säbelbein, v. Pers., Nov. com. 60. Plaut. fr. b. Fest. p. 375 (a), 20. – crus valgius, nach außen gerollt, Cels. 8, 20. – übtr., savia, schiefe Mäuler, Plaut. mil. 94.
1 valgus, a, um, bancal, qui a les jambes tournées en dehors : Nov. Com. 60 ; Pl. d. Fest. 375, 28 || valga savia Pl. Mil. 94, baisers de travers, avec moue disgracieuse || crus valgius Cels. Med. 8, 20, jambe un peu tournée en dehors.