vanor
vānor, ārī (vanus), leere Worte geben, hintergehen, Acc. tr. 66. Vgl. Dosith. 61, 8 K. ›vanor, μαντεύομαι, ληρῶ‹; u. Gloss. II, 365, 27 ›vanor, μαντεύομαι‹.
vānor, ārī (vanus), intr., mentir, tromper : Acc. Tr. 66 ; Gloss. Labb.