vanitudo
vānĭtūdo, ĭnis, f. [vanus],
- emptiness, nothingness, vainglory, vanity (ante-class.): ne turpasse vanitudine aetatem suam, Pac. ap. Non. 184, 7: vera vanitudine convincere, by empty, lying talk, Plaut. Capt. 3, 4, 37 (569).
vānitūdo, inis, f. (vanus), die Nichtigkeit, das lügnerische Gerede, Pacuv. tr. 123. Plaut. capt. 569.
vānĭtūdō, (16) ĭnis, f. (vanus), mensonge : Pl. Capt. 569 || vanité : Pacuv. 123.